Το Σύμπαν δεν είναι ποτέ όπως το αντιλαμβανόμαστε. Είναι όπως μας το αποκωδικοποιεί ο νους μας… Με διασκευασμένη την εικόνα του από το μηχανοστάσιο των αισθήσεων. Και πάντα με την τρέχουσα συνισταμένη του ψυχισμού μας.

Αν δούμε τα πράγματα από πιο ενιαίο πεδίο, οι αισθήσεις είναι μηχανισμοί που κομματιάζουν την κοσμική εικόνα του σύμπαντος, για να επιμερίσουμε τα βιώματά μας. Αν αποσκιρτήσουμε από τη διασκευή μας, «και το μακριά και το σιμά για μας θα είναι ένα»…, μέσα σ’ ένα απέραντο πνευματικό εμβατήριο, που, όσο θα ξεμακραίνει, θα μετουσιώνεται σε μιαν εικόνα ενιαίας λογιστικής. Τίποτε δεν θα μπορεί να προσδιοριστεί πολύ αυστηρά, επειδή οι κοσμικοί αρμοί είναι πολύ αλλιώτικοι από τη σχετική συλλογιστική μας. Σα να απομακρυνόμαστε με μιαν αδιάκοπη επιτάχυνση, που καταρρακώνει τη μιαν ανάμνηση μετά την άλλη, ώσπου να καταδυθούμε βαθιά και αποφασιστικά μέσα στον ωκεανό μιας νέας συμπαντικής υπαγωγής, όπου ίσως και να ρθουν τα πάνω κάτω…

Όπου διεισδύουμε ανακαλύπτουμε κάποιο περιβαλλοντικό σύστημα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την αποκωδικοποίηση των πληροφοριακών στοιχείων μιας ταυτότητας περιβάλλοντος χρονοχώρου, που μας ξετυλίγεται μέσα στον κόσμο των ιδεών. Αυτές είναι σαν τα συστατικά της ψίχας του ψωμιού, που ολόκληρη μας συστήνει τον άρτο, για τον οποίο αποφασίζουμε τι πρόκειται να πούμε, όταν θα μας ρωτήσουν «πώς μας φάνηκε»… Αλλά πάντως περιφερόμαστε. Εδώ κι εκεί. Κι όταν ζητήσουν τις εντυπώσεις μας, απαντάμε, θεωρώντας πως όλα τα νιώσαμε μες από τις αισθήσεις μας. Είναι οι μερικοί κώδικες, που μετατρέπουν το ενιαίο σε μέρη, ώστε να περιγράψουμε πως εκείνο το «είδαμε», το άλλο το «ακούσαμε», το τρίτο το «αγγίξαμε» και πάει λέγοντας. Το ζήτημα είναι τι μετράμε; Μετράμε αισθήσεις. Κατατάσσουμε φαινόμενα, σύμφωνα με τη διασκευή μας. Τα ονομάζουμε «φαινόμενα», επειδή φαίνονται. Υπάρχουν κι άλλα αφαινόμενα, που δεν φαίνονται; Μη φαινόμενα;

Έχει αποδειχθεί πως, με τις αισθήσεις μας, παίρνουμε σχετικές πληροφορίες, ανάλογα με την ποιότητα του περιβάλλοντος και με τα όργανα συλλογής των πληροφοριών. Δεν έχουν όλοι εξίσου αναπτυγμένες τις αισθήσεις τους. Άλλος βλέπει ή ακούει περισσότερο και άλλος λιγότερο. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές μέσα στο φάσμα των μεγεθών. Εμείς τις επινοούμε, για να καθορίζουμε τα μεγέθη και να συγκρίνουμε, δημιουργώντας και σχετικές εφαρμογές. Στην πολύ αρχική εκπαίδευση στο Κουνγκ Φου, ο μαθητής εκπαιδεύεται στο σκοτάδι. Ο δάσκαλος, σε μιαν άσκηση, κρατά ένα ελαφρό ραβδί, με δεμένο λεπτό, μακρύ σχοινί στην άκρη, που κινεί, ώστε να αγγίζει το γυμνό σώμα του μαθητή με πολλές κινήσεις. Οι κινήσεις του είναι μετρημένες και ο μαθητής πρέπει να αναπτύξει την απαραίτητη ευαισθησία, ώστε κάποια στιγμή να κατορθώσει να αποφεύγει τις επαφές… Μπορεί να το κατορθώσει με τη μεταβολή της πίεσης του αέρα. Ποια «αίσθηση» είναι «αρμόδια» για κάτι τέτοιο;…

Οι αισθήσεις κλινικά έχουν προφανώς αναπτυχθεί μέσα στη μακρόχρονη προσαρμογή του έμβιου με το περιβάλλον, ώστε να είναι σε θέση να επιβιώσει. Έχουν επισημανθεί 5, με βάση τις διαμορφωμένες υπηρεσίες που ζητά το έμβιο από το περιβάλλον, για την επιβίωσή του. Ο τυφλός μαθαίνει να ακούει και να μυρίζει περισσότερο. Είναι «ευπαθέστερος» στη μεταβολή της πίεσης του αέρα. Υπάρχουν ασκήσεις για τη βελτίωση των αισθήσεων. Όσοι μένουν σε ήσυχο, εξοχικό σπίτι μαθαίνουν να αφουγκράζονται καλύτερα. Με μακροχρόνιες ασκήσεις, με τον κατάλληλο τρόπο, μπορεί κάποιος να γίνεται κοινωνός πολύ περισσότερων πληροφοριών για το χώρο που τον περιβάλλει. Πολύ περισσότερο όταν αναγκάζεται να επιστρατεύει τις ικανότητές του για λόγους ασφάλειας ως και επιβίωσης. Τα αντικείμενα και τα φαινόμενα ερεθίζουν τον Νευρικό Ιστό που μεταφέρει το σήμα στον Εγκέφαλο και προκαλεί το αίσθημα. Το αίσθημα οφείλεται στην μεταμόρφωση της επίδρασης ενός εξωτερικού ερεθισμού σε περιστατικό της συνείδησης με αυτή τη διαδικασία αδιάσπαστη από το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα. Μερικά ζώα έχουν παραπάνω αισθήσεις, όπως τα ψάρια και κυρίως οι καρχαρίες. Επίσης, υπάρχουν και οργανισμοί που δε φαίνεται να έχουν ανάλογο σύστημα αισθήσεων, όπως τα φυτά. Η «έκτη αίσθηση» είναι ό,τι ονομάζεται εκείνο που σημαίνει τη δυνατότητα να αισθανθείς ή να συναισθανθείς την άμεση μελλοντική έκβαση ενός γεγονότος. Ο χρόνος είναι μια φτιαχτή έννοια, με μονοσήμαντη φορά.

Οι αισθήσεις δεν πρέπει να συγχέονται με τα συναισθήματα` oι πρώτες είναι ερεθίσματα του εξωτερικού περιβάλλοντος, ενώ οι άλλες δημιουργούνται από τον ίδιο τον οργανισμό. Κάποιοι φιλόσοφοι έχουν δηλώσει πως οι ανθρώπινες αισθήσεις δεν αντανακλούν τις ιδιότητες και τα φαινόμενα του υλικού κόσμου, μα είναι σημάδια που δεν ανταποκρίνονται σε αυτές τις ιδιότητες. Αν είναι έτσι, πώς αντιλαμβανόμαστε τις ιδιότητες και τα φαινόμενα των πραγμάτων που λειτουργούν έξω και ανεξάρτητα από εμάς;… Σύμφωνα με τον Παρμενίδη, οι πληροφορίες που μας παρέχουν οι αισθήσεις μας είναι ψεύτικες και οι εικόνες των γεγονότων απατηλές. Από τα παραλειπόμενα των εφαρμογών που σχετίζονται σήμερα με το γενικό σύστημα των αισθήσεων, διαβάστε όσα αναφέρονται στο σχετικό άρθρο που σας παραθέτω, τα ακόλουθα παρενθετικά.

Το Second Life είναι ένας διαδικτυακός εικονικός κόσμος που δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες του να δημιουργήσουν ένα προσαρμοσμένο avatar ή διαδικτυακή προσωπικότητα με την οποία μπορούν να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους. Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές όταν ξεκίνησε πριν από 7 περίπου χρόνια, με εκατομμύρια χρήστες που το χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα σε τακτική βάση για να συναντηθούν μεταξύ τους, να κάνουν κοινωνικές σχέσεις ή ακόμα και να κάνουν εικονικό σεξ. Σήμερα, είναι γεμάτο με κοινότητες και ιδρύματα, έχει επιχειρήσεις και πανεπιστήμια, ακόμα και τη δική του οικονομία.

Η συνέχεια του υπόλοιπου άρθρου, είναι εδώ

Τα προηγούμενα πιστοποιούν αρκετά καθαρά πως ολόκληρο το σύστημα του εγκεφάλου των εμβίων διαμορφώνει πολύ καλά μιαν εικονική πραγματικότητα, πολύ καλά διασκευασμένη σε σχέση με την παρούσα βιολογική τους κατάσταση, που είναι βέβαια διαμορφωμένη σχεδόν καταλυτικά τώρα και πολύ καιρό…
Σ’ αυτόν τον κόσμο λοιπόν των γνωστών αισθήσεων, καλό είναι να θυμόμαστε γενικά πως, με κατάλληλη εκπαίδευση και για πολύ χρόνο, τα πληροφοριακά στοιχεία που μπορεί να αντληθούν από τον περιβαλλοντικό μας κόσμο, όταν συζευχτούν κατάλληλα με τον πανάκριβο κόσμο των ιδεών, ανοίγουν αντιληπτικούς ορίζοντες που μοιάζουν με ένα άλλο σύμπαν…

Οι αισθήσεις, όσες κι αν καταγραφτούν επισημανθούν ή θεωρηθούν, αποτελούν στην πραγματικότητα λήμματα της ανθρώπινης νόησης και επισημαίνονται με βάση την αναλυτική, καταγραφική δυνατότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου. Στην πραγματικότητα έχουμε μάλλον να κάνουμε με ολόκληρο σύστημα, που συνειδητοποιείται και γίνεται αναλύσιμο από το νου με κάποιους κώδικες. Αυτοί είναι υπεύθυνοι για το πόσες καταγράφουμε πως είναι… Ας μην ξεχνάμε πως παίρνουμε ενστικτωδώς και πληροφορίες από το περιβάλλον, που, αν και υφίστανται, δεν γίνονται αντιληπτές μέσω των αισθήσεων. Η αφή, με κατάλληλη εξάσκηση, δίνει πληροφορίες που δεν γίνονται αντιληπτές χωρίς την ίδια εξάσκηση. Προφανώς, επειδή ασκείται ο εγκέφαλος σ’ αυτό. Στο διαλογισμό, η αντίληψη για το περιβάλλον μεταβάλλεται σε μιαν ενιαία ολότητα, που περιλαμβάνει όλες τις αισθήσεις ταυτόχρονα, δίνοντας πληροφορίες για το χώρο με τρόπο που κάνουν και τις 5 να συμμετέχουν, ενώ ταυτόχρονα ενεργοποιείται αντίληψη του χώρου για μέρη του που δεν μπορεί να επισημάνει η όραση εκείνες τις στιγμές, λόγω αντικειμένων που παρεμβάλλονται. Η «εικόνα» είναι ακριβέστατη και πλήρης, αλλά δεν πρόκειται για την κανονική αίσθηση της όρασης. Το ίδιο (ταυτόχρονα) συμβαίνει και με την ακοή. Ο εγκέφαλος γίνεται λήπτης συνειδητών μηνυμάτων πληροφοριών, που οι αισθήσεις δεν καλύπτουν μόνες. Είναι κάτι σαν εκείνο που συμβαίνει με τους αριθμούς: πόσο ακριβώς μπορείς να προσδιορίσεις το «7»;...5+2; ...3+4; ...4+1+2; ...6+1;  Στην πραγματικότητα, μιλάμε για προσδιορισμούς που επινοούμε για να ακριβολογήσουμε, επειδή το μέγεθος της ακρίβειας στον προσδιορισμό μας οδηγεί σε πιο ακριβείς λύσεις στη μονάδα του χρόνου, στις ενέργειές μας. Οι προσδιορισμοί μας απενεργοποιούνται αδιάκοπα κάθε εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου, επειδή, λόγω της αδιάκοπης συμπαντικής μεταβολής, στην πραγματικότητα έχουν μόνο μικροστιγμιαία υπόσταση και σημασία… Σαν να κινιόμαστε πολύ αργά… Αλλά βέβαια, συμβιβαζόμαστε με τη σχετικότητα της υπόστασής μας! Για να συνεννοούμαστε και να μπορούμε να ορίζουμε τα ραντεβού με τη ζωή μας…

Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010 ©

Amius